Poker City Blog

Το σπίτι που έμεινα από το 2004 μέχρι το 2012 ήταν 65 τετραγωνικά στα Άνω Πατήσια, λίγο έξω από το κέντρο της Αθήνας. Τα πρώτα δύο χρόνια σε αυτό το σπίτι ζούσα μόνος μου και το "σχέδιο" ήταν να μείνω εκεί για πολύ καιρό, αφού οι σκέψεις για γάμο και δέσμευση με άφηναν ακόμα αδιάφορο στα 30 μου.

Το σπίτι ήταν συμπαθητικό, με ένα μπαλκονάκι να κοιτάει σε μονοκατοικίες και ένα συνοικιακό γήπεδο μπάσκετ από τον τρίτο όροφο, ενώ ο χώρος ήταν αρκετός για έναν εργένη. Η Ζωή όμως είχε διαφορετική γνώμη και αφού φρόντισε να μου δείξει ότι μπορώ να αλλάξω τρόπους και απόψεις, ήρθε και η ώρα της απόφασης για τη συνέχεια. Και όπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, τις αποφάσεις τις παίρνουν στην ουσία οι γυναίκες.

Αφού λοιπόν "αποφάσισα" ότι δεν θα μείνω για πάντα εργένης, εμφανίστηκε και η ευκαιρία να μετακομίσουμε σε μεγαλύτερο σπίτι. Έτσι έφτασα σε αυτήν την ανακαίνιση και μετακόμιση, που τόσο καιρό αναφέρεται στις αναρτήσεις του παρόντος. Πιο όμορφο, με καλύτερη θέα, καλύτερους χώρους και κυρίως, μεγαλύτερους.

Στο παλιό σπίτι ήξερα που θα καθίσω αφού δεν είχε και πολλές επιλογές. Η αγαπημένη μου θέση ήταν στο ένα και μοναδικό μεγάλο τραπέζι που υπήρχε στο χώρο με το σαλόνι και την κουζίνα. Κοιτούσα προς την μπαλκονόπορτα, πίσω μου η κουζίνα σε απόσταση ενάμισι μέτρου, δεξιά μου το ψυγείο σε απόσταση ενός μέτρου και στο οπτικό μου πεδίο η οθόνη μου και πίσω η τηλεόραση.

Όσοι έχουν κάνει αυτήν την αλλαγή από μικρό σε μεγαλύτερο σπίτι, μου λέγανε πόσο δύσκολο είναι να βρίσκεις πράγματα, γιατί έχει πλέον πολύ μεγαλύτερο χώρο για ψάξιμο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που βρίσκω όμως στην αρχή δεν είναι αυτό, αφού έχω αρχίσει να συνηθίζω την ιδέα ότι κάποια πράγματα δεν θα τα βρω ποτέ μετά τη μετακόμιση.

Ίσως ακουστεί γελοίο αλλά αυτό που μου τρώει χρόνο και με χαλάει λίγο τώρα στις πρώτες μέρες, είναι ότι όταν μπαίνω σπίτι περνάω αρκετή ώρα περιφερόμενος στον χώρο γιατί δεν ξέρω που θα βολευτώ να καθίσω! Δεν έχω κάποιο "κέντρο ελέγχου" όπως είχα στο προηγούμενο σπίτι. Είναι αυτή η αγαπημένη θέση που προσπαθώ να έχω σε κάθε σπίτι που ζω, φέρνοντας σε απόσταση χειρός ότι μπορεί να χρειαστώ στο επόμενο διάστημα. Ε, αυτή λείπει. Κάθε σημείο που δοκιμάζω, κάτι έχει που με χαλάει. (Όχι, δεν είμαι ο Σέλντον -----> από το "Big Bang Theory").

Κάθομαι στον καναπέ, "γαμώτο, έχω τα τσιγάρα στο γραφείο". Πάω, τα φέρνω, ξανακάθομαι, αλλά δεν έχω το laptop κοντά. Τελικά θα καθίσω στο γραφείο. Μπαίνω, ανοίγω τον υπολογιστή... γαμώτο, δεν βλέπω τηλεόραση και δεν θα κάνω full session στο πόκερ για να απορροφηθώ. Ας πάρω το laptop στον καναπέ κι ας βολευτώ εκεί κάπως. Και καταλήγω πάντα να κάνω συμβιβασμούς στο τι έχω άμεσα διαθέσιμο εκεί που κάθομαι, σε σχέση πάντα με το "κέντρο ελέγχου" που έφτιαχνα στα μικρότερα σπίτια που έμενα στο παρελθόν.

Όλα τα σπίτια, στα οποία έχουμε ζήσει, μας έχουν αφήσει αναμνήσεις. Ανάμεσα στους τοίχους του σπιτιού στα Άνω Πατήσια έζησα αρκετές εμπειρίες και ανάμεσα στις πολλές αναμνήσεις, έχω και τις πιο χαρούμενες online ποκερικές στιγμές της ζωής μου. Τα κερδισμένα πακέτα για WSOP και τα μεγάλα cashes πανηγυρίστηκαν εκεί μέσα και οι στιγμές αυτές δεν ξεχνιούνται. Φυσικά έζησα και κακές στιγμές μέσα σ'αυτό το σπίτι, τόσο στο πόκερ όσο και γενικότερα, αλλά λειτουργεί καλά η άμυνα του εγκεφάλου μας κι έτσι δεν χρειάζεται να ανασύρω τις κακές μνήμες, παρά σπάνια.

Θυμάμαι πιο έντονα απ' όλα, το πόσο χάρηκα όταν κέρδισα το πρώτο πακέτο για WSOP Main Event το 2006, παρότι δεν ήταν το μεγαλύτερο σε αξία έπαθλο που κέρδισα. Η νίκη σε εκείνο το satellite όμως, μου επέτρεψε να συνεχίσω να ονειρεύομαι για μερικούς μήνες ακόμα και τελικά να ζήσω αυτήν την εμπειρία που, παρότι την έζησα ξανά αργότερα, πάντα θα λέω, "θέλω ακόμα μία φορά".

Θυμάμαι πως έζησα τόσες φορές την ανατολή του ήλιου Δευτέρα πρωί να με βρίσκει με το mouse στο χέρι να πολεμάω με τη νύστα γιατί είμαι deep σε κάποιο Sunday Major τουρνουά. Το μεγάλο πενταψήφιο cash μου ξέφυγε τόσες πολλές φορές, που πίστευα ότι δεν θα έρθει ποτέ. Θυμάμαι και το πρωινό της Δευτέρας που τελικά ήρθε για πρώτη φορά. Ήταν στο ChampionChip του Poker.gr 30 Ιανουαρίου 2011 και ήταν η αφορμή για να ξεκινήσω την ανακαίνιση στο καινούργιο σπίτι. Ακριβώς έναν χρόνο μετά, στις 29 Ιανουαρίου του 2012 ήρθε το μεγαλύτερο cash μέχρι σήμερα και ήταν το διασκεδαστικότερο.

Πόσες φορές...

Η ενασχόλησή μου με το παιχνίδι γίνεται ολοένα και λιγότερη και ίσως δεν καταφέρω να ζήσω παρόμοιες στιγμές στο μέλλον. Όσο περνάνε τα χρόνια το multitabling δυσκολεύει, η νύστα έρχεται νωρίτερα και οι συνθήκες δύσκολα αφήνουν χρόνο για μεγάλα τουρνουά και ολονύκτια sessions. Υπάρχει όμως ένας παίκτης που μου δίνει θάρρος σε αυτόν τον τομέα. Ο Γιώργος "giorgio1972" Πίττας είναι ακόμα πιο κωλόγερος από μένα, είναι παντρεμένος με παιδί (ίσως παιδιά, δεν είμαι σίγουρος) και παρ' όλα αυτά, παίζει συχνά και δουλεύει στο παιχνίδι του, ενώ παράλληλα έχει και κανονική πρωινή δουλειά. Άξιος! Εσύ είσαι το παράδειγμά μας! Μίλησέ μας για variance και για το pushing range σου από utg σε full table με 10bb.

Σε λίγες ώρες αρχίζουν οι ολιγοήμερες καλοκαιρινές μου διακοπές και θα ξεκινήσω παίζοντας σήμερα στο PAC II στην Πάρνηθα, στην Day 1C. Αισθάνομαι καλά και πάω να "φυλλάρω με όρεξη" που λέει και ο πολυνίκης των ελληνικών live, Ανδρέας Βλάχος.

Εύχομαι το PAC να με κρατήσει απασχολημένο όλο το Σαββατοκύριακο και να ξεκινήσω για το υπόλοιπο των διακοπών με διάθεση για... πολλά κεράσματα. Το πρόγραμμα στη συνέχεια περιλαμβάνει Κίμωλο και... πίσω. Τα μεγαλόπνοα σχέδια για "Νησιωτική-μεταπήδηση" (Island Hopping) των προηγούμενων ετών, δεν βρήκαν χρόνο να οργανωθούν και με τις οικονομίες μας να έχουν κατασπαραχθεί από τα πόμολα και τους μπιντέδες, η επιλογή των απλών και ήσυχων διακοπών ήρθε ουσιαστικά σαν η μοναδική λύση.

Ένα πράγμα που συνειδητοποίησα κάποια στιγμή λίγο μετά το σχολείο, είναι ότι είναι ωραίο να ανυπομονείς για κάτι που περιμένεις να γίνει. Αν δεν έχεις κάτι να περιμένεις να συμβεί, αισθάνεσαι πεσμένος, λίγο άδειος. Μετά το σχολείο, το οποίο ανυπομονούσα να τελειώσει, περίμενα πως και πως να ζήσω την περιβόητη φοιτητική ζωή. Μετά, να πάρω το γ@%!%3^0 το πτυχίο, μετά να ... να... να... Είναι γλυκειά η ανυπομονησία για κάτι όμορφο.

Αυτήν την περίοδο ανυπομονώ για μερικά πράγματα, άλλα απλά και άλλα πιο σύνθετα, αλλά όλα είναι εφικτά και ρεαλιστικά. Ανυπομονώ να βολευτώ στο σπίτι, ανυπομονώ να ζήσω τον πρώτο μου χειμώνα εκεί, ανυπομονώ να ζήσω πολλές ακόμα ωραίες στιγμές που φαίνονται να έρχονται. Εύχομαι να έχετε όλοι πράγματα να ανυπομονείτε να συμβούν και αν δεν έχετε, προσπαθήστε να βρείτε, κι ας μην είναι εύκολα εφικτά.

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη