Poker City Blog

Αν βάλουμε όλη την ποκερική μου “καριέρα” σε ένα γράφημα, είναι μια σειρά από σύντομα κατακόρυφα upswing, ακολουθούμενα από μικρότερα downswing και μια τεράστια breakeven περίοδο στη συνέχεια. Μάλλον κάτι κάνω λάθος.

Για όσους δεν το θυμούνται, το Μάρτιο είχα γράψει για το τότε upswing μου. “Μετά από ένα breakeven γολγοθά δέκα περίπου μηνών και από σχεδόν busto, μέσα σε δύο μήνες έφτασα να κάνω shots στο 600nl 6max” είχα γράψει χαρακτηριστικά.

Όπως υποψιάζομαι καταλάβατε, είναι πάλι “εκείνες οι μέρες του χρόνου” για εμένα. Προκάλεσα κι εγώ την τύχη μου, δε λέω. Αμφισβήτησα την κατάρα και βγήκα να bragάρω δημόσια για το upswing μου.

Αγγίζω τα 200 χιλιάδες χέρια breaking even και το μόνο ευχάριστο είναι ότι έχω στρωθεί και παίζω πάρα πολύ. Ίσως θα ήταν καλύτερη ιδέα να αφήσω τις βόλτες στα casino και να αφοσιωθώ στο online στην αρχή του χρόνου που δεν έχανα ούτε coinflip, αντί να το κάνω τώρα που δεν κερδίζω ούτε με αίτηση.

Η αδυναμία όμως να αφοσιωθείς στο παιχνίδι όταν βγάζεις σπίτια κάθε session είναι σύνηθες χαρακτηριστικό ενός παίκτη, όπως άλλωστε και το επίμονο grinding όταν τα χάνεις πίσω.

Δε μπορώ να πω πως το δεύτερο ισχύει αυτή τη φορά στη δική μου περίπτωση. Συγκυριακά, έφτασα να έχω παίξει τον Μάιο περισσότερα hands από ότι όλο τον υπόλοιπο χρόνο (πάνω από 130 χιλιάδες). Βασική συνιστώσα αυτής της συγκιρίας είναι το πολυσυζητημένο ZOOM. Το οποίο σε συνδυασμό με το SCOOP τόνωσαν σημαντικά την κίνηση online το περασμένο διάστημα.

Δυστυχώς δεν κατάφερα να εκμεταλλευτώ την αυξημένη περιεκτικότητα σε fishes  όπως θα ήθελα, παρ’ όλα αυτά έχω γίνει μεγάλος fan του ZOOM. Υπάρχουν διάφορα dynamics που δημιουργούνται στο παιχνίδι κυρίως από το “quick fold” και την αίσθηση τυχοδιωκτισμού που προκαλεί η μόνιμη αλλαγή της σύνθεσης των τραπεζιών.

Πέρα της στρατηγικής, κάτι που άλλαξε σημαντικά για εμένα είναι τα hands/hour που παίζω. Δεδομένου πως συνειδητά επέλεξα να μην πιέζω τον εαυτό μου στα όρια του autopiloting με μεγάλο αριθμό τραπεζιών το περασμένο διάστημα, η διαφορά είναι τεράστια.

Παίζοντας συνήθως 6 τραπέζια, δε βρίσκομαι σχεδόν ποτέ αντιμέτωπος με περισσότερα decisions από όσα μπορώ να διαχειριστώ με την επιθυμητή αφοσίωση (πράγμα που εύκολα μπορεί να συμβεί σε regular 12-tabling), ενώ ταυτόχρονα όταν πετάω το 72ο στο UTG δεν περιμένω να παιχτεί όλη η υπόλοιπη παρτίδα για να παίξω το επόμενο χέρι.

Το αποτέλεσμα είναι περισσότερα από 1200 χέρια ανά ώρα χωρίς πίεση, άνετα. Οι θετικές συνέπειες αυτού είναι προφανείς, για τον winning παίκτη. Εκτός του winrate, το hourly net ανεβαίνει πολύ και μέσω... VPPs. Έχω κάνει μισό supernova  σε 15 μέρες από τότε που άρχισα να παίζω 500nl και δεν αντιστάθηκα...

Με κίνδυνο να λιντσαριστώ μετά τις πολλαπλές δημόσιες εκδηλώσεις μεταμέλειάς μου σχετικά με το Supernova Elite chase μου, έβγαλα κομπιουτεράκι και τα έβαλα κάτω. Όχι έχοντας το στο μυαλό μου ως άμεσο στόχο αλλά για να ξέρω τι ακριβώς γίνεται.

Αφού μπέρδεψα λίγο τα VPP/100, hands/hour κλπ, κατέληξα στο συμπέρασμα πως:

Θα έπρεπε να έχω παίξει περισσότερο ως τώρα.

Είναι πολύ εύκολο σε αυτά τα όρια να γίνει κανείς SNE, αλλά έχω μείνει πολύ πίσω τους προηγούμενους μήνες. Αν συνεχίσω να παίζω όπως τώρα (χλωμό), στο τέλος του χρόνου θα έχω περισσότερα από 850.000 VPPs. Κατέληξα πως ναι μεν θα το έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ως ένα έξτρα κίνητρο κατά κάποιο τρόπο, αλλά δεν πρόκειται να το θέσω ως στόχο τόσο νωρίς.

Αν για οποιοδήποτε λόγο φτάσω Νοέμβριο-Δεκέμβριο σε απόσταση που να μπορώ να καλύψω με 1-1.5 μήνα άπειρου grinding τότε μάλλον θα το προσπαθήσω, ως τότε όμως θα παίζω απλά το παιχνίδι μου.

In other news, πρόσφατα έφτασε στο mailbox μου ένα mail με θέμα “Team Online Application 2012”. Γενικά δεν με αφήνει ασυγκίνητο οποιαδήποτε παρόμοια προοπτική αν και, δυστυχώς για εμένα, στην Ελλάδα το cash είναι εξαίρεση και ως εκ τούτου πιθανότατα όχι ενδεδειγμένη “επένδυση” για τις εταιρίες η προώθηση αυτού.

Όποιος πρωτοασχολείται με το πόκερ, τυφλώνεται κατά τη γνώμη μου από τις διάφορες ειδήσεις για τα μεγάλα cash ελλήνων και βάζει στόχο το one-time σε ένα major που θα του σώσει τη ζωή. Όπως και να το κάνουμε μας ταιριάζει σαν σύνολο ως ψυχοσύνθεση.

Αυτή η επιφανειακή αντιμετώπιση του “κοίτα πόσα έβγαλε χθες ο τάδε”, γιατί όχι κι εγω αύριο; Που αγνοεί το πόσα δίνει σε buy-in σε κάθε του session, πόσο bankroll χρειάζεται για να παίξει ένα Sunday Million, πόσο ακριβό είναι ένα downswing, πόσο στοιχίζει ψυχολογικά ένα αποτυχημένο final table σε massive field, πόσα shares έχει μοιρασμένα και τελικά το βασικότερο, τι hourly έχει. Αυτό που μας νοιάζει είναι τα μεγάλα γράμματα (και νούμερα) γιατί το προσεγγίζουμε αρχικά ως lotto και όχι ως παιχνίδι ικανοτήτων με στρατηγικό υπόβαθρο.

Για να είμαι ξεκάθαρος και να μην αφήσω χώρο για παρερμηνείες, δεν προσπαθώ σε καμία περίπτωση να μειώσω ούτε τις ικανότητες, ούτε τις επιτυχίες του συνόλου των καλών παικτών τουρνουά. Ελπίζω να είναι ξεκάθαρο αυτό που θέλω να πω.

Επιστρέφοντας μετά την μεγάλη παρένθεση, λίγο καιρό αργότερα μου ήρθε ένα ακόμα mail με τίτλο αυτή τη φορά “Your Team Online Application”. Ήμουν λίγο νευρικός πριν το ανοίξω. Συναίσθημα που μου θύμισε λίγο το άνοιγμα του φακέλου με τα αποτελέσματα από το Proficiency πιτσιρικάς. Έχω την τιμή λοιπόν να σας ανακοινώσω πως ΔΕΝ επιλέχθηκα.

Εντάξει, δεν ήταν και έκπληξη εδώ που τα λέμε. Τουλάχιστον γλύτωσα το ενδεχόμενο να κυκλοφορώ avatar με τα μούτρα μου.

Κλείνοντας, θα προσπαθήσω να ανανεώνω το blog λίγο συχνότερα (ίσως η πιο κοινότυπη φράση σε poker-related blogs) και λέω να ξεκινήσω και το micro-blogging (βλ. twitter) παρόλο που δεν έχω να γράφω updates για τα tour που bustαρα ή final tables κλπ. Follow @xnikosv.