Poker City Blog

Αρκετά πράγματα έχουν αλλάξει από την τελευταία φορά που ανανέωσα το blog μου, ποκερικά για μένα προς το χειρότερο δυστυχώς.

To μενού, είχε απ'όλα. Αποτυχημένες προσπάθειες επιστροφής στον MTT στίβο, live tournament longshots που δεν απέδωσαν, ένα μεγάλο διάλειμμα και μερικά tilting sessions σε heads up sit and go, είχαν όλα πάνω-κάτω την ίδια αρνητική επίδραση πάνω μου.

Και φυσικά όταν τίποτα δεν πηγαίνει καλά, αυτόματα δεν έχεις και την καλύτερη διάθεση να κάτσεις να γράψεις για αυτά, θάβοντάς τα στο πίσω μέρος του μυαλού σου.

Eίχα αναφερθεί παλιότερα στο πόσο -EV μου φαίνονται τα ταξίδια στο εξωτερικό για Live τουρνουά. Δύσκολα fields, επιπλέον έξοδα, φορολόγηση κερδών (WSOP), πάντα πίστευα ότι κάνουν αυτά τα ταξίδια περισσότερο "αναψυχής" με λίγο "κι αν σου κάτσει" με σημαντικό risk of ruin, για όσους - λίγους - αντιμετωπίζουν το πόκερ αυστηρά επαγγελματικά (δεν είμαι καν ανάμεσά τους).

Αν από την άλλη αντιπαραβάλουμε τις ελληνικές διοργανώσεις που τον τελευταίο καιρό γίνονται με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχουν αρκετά "ελαφρυντικά" στο να συμμετάσχει κάποιος winning player, όσο κι αν ακόμη μιλάμε για longshots, για τα bankrolls των περισσότερων παικτών.

Λιγότερα έξοδα, μικρότερα buy ins, μακράν ευκολότερα και μικρότερα fields, είναι μερικές μόνο από τις δικαιολογίες που με ώθησαν να συμμετάσχω και φυσικά έπαθλα που σε καμία περίπτωση δεν είναι life changing, αλλά σίγουρα αποτελούν ένα bankroll από μόνα τους.

Με αυτές τις δικαιολογίες κατά νου, αποφάσισα να συμμετάσχω στα δύο τελευταία μεγάλα τουρνουά που έγιναν σχετικά πρόσφατα, το GSOP στο Λουτράκι και το GPM II στην Πάρνηθα, για το τελευταίο κερδίζοντας τη θέση μου μέσα από satellite του Poker.gr.

Άλλωστε το να παίζεις για 20-30k σε εύκολα fields 150-300 ατόμων, είναι αρκετά ελκυστικό από μόνο του... Θα πρέπει να πω ότι και τα δύο τουρνουά - και φαντάζομαι και αρκετά που δεν έχω παίξει ακόμη - ήταν βελτιωμένα οργανωτικά (χωρίς να λείπουν λάθη και παραλείψεις), σε σχέση με το αλαλούμ που επικράτησε μόλις το πόκερ εμφανίστηκε αρχικά στα ελληνικά καζίνο.

Όσο αφορά τη δική μου πορεία, μπορώ να πω ότι ευχαριστήθηκα αρκετά το παιχνίδι, για όσες ώρες κράτησε :) Στο Λουτράκι είχα την τύχη να βρεθώ ίσως στο πιο soft τραπέζι, ανεβαίνοντας σταδιακά με αρκετά μικρά pot, μέχρι που στο τραπέζι εμφανίστηκε ο omg&3lol και αναγκαστήκαμε να παίξουμε ένα καράβι blinds preflop (ΑΑ

Στην Πάρνηθα και το Greek Poker Masters πριν λίγες ημέρες η αρχή ήταν παρόμοια. Με τους μόνους παίκτες στο τραπέζι που ήξερα να είναι ο Βεργίτσης και ο Ιάσονας "suramaliki", είχα και πάλι την ευκαιρία να χτίσω νωρίς stack, καθώς οι υπόλοιποι αντίπαλοι είτε κάρφωναν stacks, είτε παραήταν passive για ένα deep τουρνουά. Έχοντας φτάσει ως τις 36.000, από τις 15.000 του αρχικού stack, στα 4 πρώτα levels, ο κατήφορος ήρθε μόλις άλλαξα τραπέζι.

Τα raise μου δεν έπαιρναν το ίδιο respect (lol), ένας συμπαθητικός μεσήλικας με τάραξε στα 3bet και τα shove αριστερά μου (wtf) και μέ ένα hand που με τίλταρε στη συνέχεια αρκετά, βρέθηκα να έχω ένα stack μεταξύ 20 και 30 blinds μέχρι το κλεισιμο της ημέρας.

Για την ιστορία, κάνω raise από middle με το small blind που έχει ήδη δείξει αρκετά active κάνει 3bet και αποφασίζω να κάνω flat call. Υπάρχει χώρος για 4bet fold καθώς παίζουμε εκείνη την ώρα περίπου 40ΒΒ deep, αλλά προτιμώ το flat καθώς έχω position κι ένα αρκετά decent hand, για να το μετατρέψω σε σκουπίδι.

To flop έρχεται (δεν θυμάμαι ακριβώς το board, αλλά η λογική του hand δεν αλλάζει) ο αντίπαλος προς έκπληξη μου κάνει check και κάνω check back, το turn είναι η και με το SB να κάνει δεύτερη φορά check, αποφασίζω να ποντάρω καθώς το range του δεν έχει πλέον overpairs και sets, αλλά ίσως κάποια middle pairs και ΑΚ, hands τα οποία πιστεύω ότι θα πετάξει σε 2 "βαρελάκια". Στο turn ποντάρω περίπου μισό pot, ο αντίπαλος σκέφτεται λίγο και κάνει call και το river είναι ένα που συμπληρώνει ένα gutshot, αλλά είναι μάλλον brick για το range του. Γρήγορο check και πάλι ο αντίπαλος  και το pot έχει μέσα πλέον περίπου 13.000. Ρωτάω τον αντίπαλο πόσα έχει ακόμη, μου απαντά 18.000 (εγώ περίπου 22k) και σκέφτομαι - λανθασμένα εκ του αποτελέσματος -  ότι ένα 1/2 pot bet θα μοιάζει περισσότερο με valuebet στα μάτια του. Ποντάρω 7.500 και μετά από περίπου 5'' ακούω το call για να δω τα 3-3 του να μαζεύουν το pot κι εμένα να μένω με την απορία...

Στη συνέχεια αναγκάστηκα να push-άρω δυο τρείς φορές, για καλή μου τύχη σε 3bet shove με 21BB και 9-9, αντίπαλος είπε ότι πέταξε J-J και διπλασίασα απέναντι σε A-Q, αλλά η μέρα έκλεισε τελικά με 20ΒΒ και στην Day 2 αποκλείστηκα νομίζω παίζοντας αρκετά άσχημα και προσπερνώντας κάποια προφανή spots για shove, μάλλον διότι δεν γνώριζα καλά τους αντιπάλους και τα opening ranges τους. Τουλάχιστον γλίτωσα μια μέρα κάλυψης για το PokerCity καθώς vladan_ και PrinceAAgr, τράβηξαν το περισσότερο κουπί στη διοργάνωση.

Ενδιάμεσα και μετά τα live donkaments ασχολήθηκα ελάχιστα με αποτυχία με heads up sit and go, καταλήγωντας στο συμπέρασμα ότι οι hu grinders, είτε είναι βουδιστές, είτε πεθαίνουν στα 40 τους από υπερβολική δόση tilt (δε νομίζω άλλη μορφή πόκερ να με έχει τιλτάρει τόσο πολύ).

Έκανα ένα μεγάλο break από τα τουρνουά και τις τελευταίες μέρες επέστρεψα, με μικρότερο average buy in, στο σκάψιμο των MTTs, που για κάποιο - ίσως και μοιρολατρικό λόγο - πιστεύω ότι δεν μπορώ να αποχωριστώ, παρά το τεράστιο variance.Ο λόγος είναι ότι μόνο εκεί νομίζω ότι μπορώ να βγάλω το καλύτερό μου παιχνίδι και μόνο εκεί χαίρομαι το παιχνίδι και όπως είπα και πιο πάνω, απέχω πολύ από το να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου "επαγγελματία".

Θα προσπαθήσω να ανανεώνω συχνότερα το blog από εδώ και περά, συνήθως με παρτίδες από online MTTs, όσο κι αν στο παρελθόν τα updates μου έρχονται κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα... See you at the tables.