Poker City Blog

...σε κάνει πιο δυνατό έχει πει ο μεγάλος φιλόσοφος Friedrich Nietzsche, ρήση την οποία μελοποίησε καταπληκτικά ο Νίκος Πορτοκάλογλου.

Έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που ανανέωσα το παρόν blog.

Από τότε έχουν μεσολαβήσει αρκετά πράγματα που με επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό.

Κατ αρχάς, πήρα την απόφαση να επιστρέψω στην Αθήνα για κάποιο καιρό μετά την εξαετή παραμονή μου στην Αγγλία. Πρώτη μεγάλη αλλαγή.

Δεν πρόλαβα να χαρώ ιδιαίτερα την διαμονή μου εδώ.

Πάνω που 'χα αρχίσει να βρίσκω το ρυθμό μου εδώ και να διαμορφώνω μία καθημερινότητα που με ευχαριστούσε ήρθε ένας σοβαρός τραυματισμός στην μπάλα, ένα ηλιόλουστο απόγευμα στα τέλη του Μαρτίου.

Το επόμενο πρωινό με βρήκε στο χειρουργικό κρεβάτι και για σουβενίρ από την τετραήμερη παραμονή μου στο νοσοκομείο είχα πλέον μία λάμα και 7 ωραιότατες βίδες τις οποίες θα πρέπει να αποχωριστώ με νέο χειρουργείο τον προσεχή Μάρτιο.

Στο δρόμο προς το σπίτι κουβαλούσα αρκετό πόνο αλλά και αισιοδοξία χάρη στην αμέριστη συμπαράσταση που είχα από την οικογένεια και τους φίλους μου.

Έχω την πεποίθηση, ότι πάντα πρέπει να ψάχνεις για κάτι θετικό σε ό,τι σου συμβαίνει. Αυτό που μου ανέβαζε την ψυχολογία ήταν το γεγονός ότι η κνήμη μου τη γλίτωσε πολύ φτηνά (σε αντίθεση με την περόνη μου που έγινε σμπαράλια) κάτι που σήμαινε ότι ο χρόνος αποθεραπείας θα ήταν κοντά στους 6 μήνες συντομότερος.

"Lol reason to celebrate" που μου έστειλε με sms και ένας φίλος όταν τον προσκάλεσα σπίτι να το ‘γιορτάσουμε’ αλλά αυτό είχαμε, με αυτό γιορτάζαμε!

Ένα πράγμα το οποίο οφείλει κανείς να μάθει με την ενασχόληση του στο πόκερ είναι το ότι άπαξ και μία απόφαση είναι συνειδητή, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μετανιώνουμε για το αποτέλεσμα. Πρέπει να είναι χιλιάδες οι φορές που έχω ξαναζήσει νοητά την φάση του τραυματισμού μου.

Ούτε μία φορά δεν έχω σκεφτεί ότι θα έκανα κάτι διαφορετικό. Ίσως αν ήμουν κάποιος άλλος με διαφορετική νοοτροπία να άφηνα και μια φάση να περάσει. Άλλα όντας ανταγωνιστικό ον, ιδίως όταν θεωρώ ότι κάτι μπορώ να το κάνω καλά, δεν μπορούσα να αφήσω τον αντίπαλο μου να σουτάρει ανενόχλητος.

Ο Απρίλιος λοιπόν με βρήκε εσώκλειστο στο σπίτι παρέα με ένα ζευγάρι πολύ καλές καινούργιες φίλες. Τις πατερίτσες μου! Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι μαθαίνεις να εκτιμάς πράγματα που δεν είχες σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί να στερηθείς.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: δεν μπορείς να μεταφέρεις ούτε ένα ποτήρι νερό. Αμέσως λοιπόν εφοδιάστηκα με πάμπολλα μπουκαλάκια τα οποία και ζήτησα να είναι διασκορπισμένα στρατηγικά στα περισσότερα δωμάτια του σπιτιού. Ανήμπορος βέβαια να τα κουβαλήσω φρόντιζα να φοράω πάντα βεμούδα ή σορτσάκι με πολύ μεγάλες τσέπες!

Εν αντιθέσει με ό,τι μου έλεγαν οι περισσότεροι για να με καθησυχάσουν, ο τραυματισμός μου δεν ήταν μια καλή ευκαιρία να παίξω πολύ πόκερ!

Ο πόνος, η αδυναμία του να βολευτώ σε οποιαδήποτε στάση κι αν καθόμουν, ο κακός ύπνος, καθιστούσαν αδύνατο το να συγκεντρωθώ για πάνω από μισή ώρα μπροστά στον υπολογιστή.

Σε αυτά ήρθαν να προστεθούν και κάποιες πολύ σημαντικές ανακατατάξεις στην προσωπική μου ζωή και το γλυκό έδεσε από παντού.

Έτσι αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο διάλειμμα από το παιχνίδι έως ότου αισθανόμουν καλύτερα τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το πώς βέβαια έπαιξα 250 τουρνουά εκείνο το μήνα είναι απορίας άξιο. Τα αποτελέσματα βέβαια είναι απολύτως φυσιολογικά: 14%  ITM, $4.364 prizes (sick ούτε ένα σκορ προφανώς) και το εκπληκτικό ROI του -61%. Θλίψη...

Πλέον με το Μάιο να μπαίνει, τον καιρό να βελτιώνεται και το πόδι μου να προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του δειλά και πολύ (μα πολύ) αργά βήματα αποφάσισα πως είχε έρθει ο καιρός να αλλάξει και η ποκερική μου κατάσταση . ‘Ήταν παραπάνω από προφανές ότι ήμουν λίγο σκουριασμένος οπότε πίστευα πως έπρεπε να τηρήσω ένα πρόγραμμα με λίγο μικρότερο ABI, μεγαλύτερο volume και μικρότερα fields.  Βέβαια, ο μήνας των SCOOP δεν είναι και ο ιδανικός για μία τέτοια απόφαση αλλά προσπάθησα αρκετά να είμαι συνεπής σε αυτό το πλάνο.

Τα αποτελέσματα του Μαΐου ήταν αρκετά θετικά, και κυρίως μου έδωσαν κίνητρο να προσπαθήσω ακόμα πιο πολύ τις επόμενες εβδομάδες.

Ήμουν σίγουρα τυχερός διότι οι αποφάσεις μου αυτές, καθώς και οι ριζικές αλλαγές που έκανα στο παιχνίδι μου συνοδεύτηκαν από θετική διακύμανση που είχε σαν αποτέλεσμα να κάνω πάνω από 20 τελικά τραπέζια σε ένα μήνα κάτι που προφανώς (και δυστυχώς), δεν πιστεύω πως μπορεί να είναι σταθερό.

Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι για να κερδίσεις το παιχνίδι χρειάζεται συνέπεια, σταθερότητα, προσπάθεια και το να είσαι αρκετά ανοιχτόμυαλος και δεκτικός σε νέες ιδέες που προκύπτουν.

Το μυαλό κάποια στιγμή μπουκώνει, μέχρι κάποια στιγμή που ξεκλειδώνει κάποιο μονοπάτι το οποίο αν ακολουθήσεις είναι σίγουρο ότι θα σε βγάλει σε ενδιαφέροντα τοπία.  Μένει απλά να είσαι πρόθυμος και ήρεμος να το μελετήσεις, και να μην είσαι απόλυτος στο ότι, ό,τι κάνεις ως εκείνη τη στιγμή είναι το σωστό.

Ελπίζω να μην επιστρέψω σε 5 μήνες πάλι.

Υγεία να έχετε και να περνάτε καλά.