Poker City Blog

«Το παιχνίδι που παίζουμε φίλε είναι το πόκερ και συγκεκριμένα το Texas Hold’ em. Θα πάρεις δύο φύλλα στο χέρι και θα ανοίξουν και πέντε κοινά φύλλα. Ο καλύτερος συνδυασμός κερδίζει την παρτίδα. Απλά πράγματα.».

Ξεκινάς να παίζεις πόκερ λοιπόν και σιγά σιγά αρχίζεις να σχηματίζεις και τις πρώτες σου προσεγγιστικές γραμμές. Οι περισσότεροι παίκτες που ξεκινάνε να παίζουν πόκερ, σκέφτονται κάπως έτσι: Οι καλοί παίκτες είναι αυτοί που κερδίζουν τα περισσότερα χρήματα. Για να κερδίσω χρήματα πρέπει να κερδίσω παρτίδες. Δεν μπορώ να κερδίσω παρτίδες αν πηγαίνω πάσο. Άρα, για να είμαι καλός παίκτης πόκερ, θα πρέπει να παίζω σε πολλές παρτίδες και να μην πηγαίνω εύκολα πάσο.

Έτσι καταλήγεις να γίνεσαι αυτό που στην αγγλική ορολογία λέγεται «calling station». Να κάνεις δηλαδή συνέχεια call στα πονταρίσματα των άλλων είτε έχεις κάτι καλό, είτε έχεις κάτι μέτριο και κυνηγάς να βελτιώσεις το φύλλο σου στη συνέχεια, είτε δεν έχεις απολύτως τίποτα αλλά... το πάσο είναι για τους δειλούς! Για κάποιο λόγο φτάνεις να βλέπεις το πάσο σαν μικρή ήττα και δεν το δέχεσαι. Κάνεις call γιατί δεν θες να εγκαταλείψεις κάθε ελπίδα να κερδίσεις τα πονταρισμένα.

Οι αρχάριοι παίκτες στο πόκερ, τείνουν να παίζουν και κάπως παθητικά, κάνοντας περισσότερα checks και calls αντί να παίξουν επιθετικά κάνοντας περισσότερα bets και raises. Δεν είναι διατεθιμένοι να πάρουν μεγάλα ρίσκα, εκτός αν είναι απόλυτα σίγουροι για το φύλλο τους. Χρειάζεται αρκετή εμπειρία και μελέτη για να κατανοήσει ο αρχάριος παίκτης τη σημασία της επιθετικότητας.

Ενστικτωδώς λοιπόν, οι αρχάριοι παίκτες καταλήγουν να παίζουν παθητικά (passive play) και σε πολλές παρτίδες (loose play) χωρίς να συγκεντρώνονται αρκετά στο παιχνίδι και χωρίς να υπολογίζουν πολλούς από τους εμπλεκόμενους παράγοντες.

Σκέψου το πόκερ σαν μια μόνιμη μάχη μεταξύ του μυαλού και του συναισθήματος. Από τη μία πλευρά το συναίσθημα σε ωθεί να παίξεις πολλές παρτίδες, να εμπλακείς σε «μάχες» με τους αντιπάλους, να δεις πολλά flops και να κυνηγήσεις φύλλα με λίγες πιθανότητες να σου «βγουν» γιατί... κι αν σου κάτσει; Σε ωθεί να ποντάρεις λίγα όταν έχεις πολύ καλό φύλλο «για να μην τους τρομάξεις». Λες και οι αντίπαλοι είναι κοιμισμένοι και δεν θέλεις να τους ξυπνήσεις.
Από την άλλη πλευρά υπάρχει και η λογική, που όσο μαθαίνεις και μελετάς το παιχνίδι, σου λέει ότι πρέπει να πηγαίνεις πολύ συχνά πάσο πριν καν ανοίξουν τα κοινά φύλλα, να είσαι επιθετικός ποντάροντας δυνατά με τα καλά σου φύλλα και σε οδηγεί σε κινήσεις που συναισθηματικά θα προτιμούσες να αποφύγεις.

Για τους περισσότερους αρχάριους παίκτες, η «φωνή» του κεφαλιού είναι στην καλύτερη περίπτωση ψιθυριστή και η άλλη, αυτή του συναισθήματος φωνάζει με ντουντούκα μέσ’ τ’ αυτί τους! Έτσι καταλήγουν να μην παίρνουν τις σωστές αποφάσεις και να μην καταλαβαίνουν καν ότι παίζουν λανθασμένα.

Η φωνή του συναισθήματος πάντα θα υπάρχει μέσα σου. Με την εμπειρία, την μελέτη και την συνεχή προσπάθεια για βελτίωση, είναι σαν να χαμηλώνεις την ένταση αυτής της φωνής, με σκοπό να μάθεις να την αγνοείς εντελώς.